Χωρίς δράση λίγα μπορούν να γίνουν. Το διάβασμα και η μελέτη μπορεί να δώσει κυρίως γνώση. Πρέπει να δραστηριοποιηθείς για να μεταφράσεις τη γνώση σε αποτελέσματα και κατανόηση. Ένα γραμμάριο πράξης αξίζει περισσότερο από τόνους διδασκαλίας Μαχάτμα Γκάντι (1869-1948 , Ινδός ηγέτης)

Ζυμώσεις και σενάρια αντιμνημονιακών


«Πατριωτικό, αντιμνημονιακό κίνημα αναζητά ηγεσία». Κι όμως, μία αγγελία αυτής της μορφής θα ταίριαζε «γάντι» στις ζυμώσεις που βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη μεταξύ των δυνάμεων του «πατριωτικού τόξου», ενόψει και των εκλογών.

Αρκετές οργανώσεις -με πλέον πρόσφατη αυτή του κ. Π. Καμμένου επιδιώκουν να καλύψουν τον αντιμνημονιακό χώρο που έμεινε «ορφανός» μετά τη στρατηγική στροφή της Νέας Δημοκρατίας υπέρ του Μνημονίου και δεν καλύπτεται από τα υπάρχοντα πολιτικά σχήματα είτε της Αριστεράς είτε της Δεξιάς (ΛΑΟΣ και Χρυσή Αυγή).

Η συζήτηση ανατροφοδοτείται και από τη διάχυτη αίσθηση ότι οι πλέον προβεβλημένοι των διαγραφέντων από τη Ν. Δ. (ενδεικτικά, οι Κ. Μαρκόπουλος, Χρ. Ζώης, Γ. Βλάχος, Ελίζα Βόζεμπεργκ) δύσκολα θα μπορούσαν να συνυπάρξουν (ακόμη κι αν το αποφάσιζαν καθώς ακόμη κρατούν κλειστά τα χαρτιά τους) χωρίς μία, κοινής αποδοχής, «εξωπολιτική», ηγεσία. Εδώ είναι που αναζωπυρώνονται τα σενάρια για εμπλοκή στην πολιτική σκηνή του ακαδημαϊκού κ. Βασίλειου Μαρκεζίνη, ο οποίος εμμένει στον έντονο αντιμνημονιακό λόγο.
Με τον κ. Μαρκεζίνη συναντήθηκε προ εβδομάδων ο κ. Χρ. Ζώης, πριν καταλήξει στην απόφασή του για καταψήφιση του Μνημονίου, ενώ και ο κ. Καμμένος αφήνει υπαινικτικά να διαφανεί ότι βρίσκεται σε επικοινωνία. Ο ίδιος ο κ. Μαρκεζίνης, ωστόσο, δεν επιβεβαιώνει τα επίμονα σενάρια γύρω από το όνομά του.
«Οσα γράφονται δεν είναι παρά αποκυήματα φαντασίας, δεν προέρχονται από εμένα» απάντησε από την Οξφόρδη σε ερώτηση της «Κ» σχετικά με τις πληροφορίες που τον φέρουν να συμμετέχει ή να στηρίζει ένα νέο αντιμνημονιακό σχήμα.
Σε πρόσφατη αρθρογραφία του, ο κ. Μαρκεζίνης υπήρξε έντονα κριτικός («Τι ακριβώς μας προσφέρουν ο κ. Παπαδήμος και οι πολιτικοί αρχηγοί μας: μακροχρόνια υποτέλεια στην Ευρώπη; de facto μεθόδους ώστε να πληρώνουμε, πρώτα και υποχρεωτικά, τους ξένους τραπεζίτες για τα δανεικά τους;») και υπογράμμισε ότι «πρέπει να αλλάξουμε οπωσδήποτε τους Ελληνες πολιτικούς δρώντες, ακριβώς επειδή πρέπει να αλλάξουμε τις ισχύουσες πολιτικές». Προκρίνοντας μία νέα πολιτική σε εσωτερικό και εξωτερικό επίπεδο, καταλήγει ότι αυτή «μπορεί να προέλθει μόνον από νέα πρόσωπα, που δεν θα ελέγχονται από ξένους παράγοντες... και δεν θα είναι εξαρτημένα από τα οικονομικά μας κατεστημένα».
Θα μπορούσε ο ίδιος να είναι εκ των «νέων προσώπων;». Κάποιοι μοιάζουν να το επιθυμούν, άλλοι δείχνουν να αμφιβάλλουν τα μάλα, καθώς -ανεξαρτήτως των προθέσεών του- αμφισβητούν την ικανότητά του να ηγηθεί ενός πολιτικού φορέα.
Ο νέος... πατριωτισμός
Παρά τους ισχυρούς εθνικούς τόνους του κ. Σαμαρά («θα τα καταφέρουμε με τη βοήθεια του Θεού, η Ελλάδα βρίσκεται σε πόλεμο επιβίωσης και στα χαρακώματα δεν υπάρχουν άθεοι», είναι η χαρακτηριστική φράση του στη ΔΕΘ), η υπερψήφιση από τη Νέα Δημοκρατία του νέου Μνημονίου και των ισχυρών δεσμεύσεων έναντι των πιστωτών αποδεικνύεται καταλυτική για την ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού στη βάση μιας συζήτησης περί οικονομικής και εθνικής ανεξαρτησίας. «Μία Ελλάδα ανεξάρτητη και όχι υπό γερμανική κατοχή» μοιάζει να είναι το κοινό σύνθημα πολλών στελεχών, από την Αριστερά ή τη Δεξιά. Εστω κι αν, για τους επικριτές τους, η ανεξαρτησία που προκρίνουν συνεπάγεται «μία πτωχή πλην "τίμια" Ελλάδα της δραχμής».
Σε αυτή τη βάση, η ζύμωση μοιάζει να υπερβαίνει τα συμβατικά κομματικά όρια και να απλώνεται σε διάφορους πολιτικούς χώρους. Οι πληροφορίες στα δημοσιογραφικά γραφεία επιμένουν ότι υπάρχουν ανοιχτοί δίαυλοι επικοινωνίας μεταξύ, επί παραδείγματι, του κ. Πάνου Καμμένου με τον μουσικοσυνθέτη κ. Μίκη Θεοδωράκη, ιδρυτής του «Κινήματος Ανεξαρτήτων Πολιτών - Σπίθα» και συνιδρυτή μαζί με τους κ. Μανώλη Γλέζο και Γιώργο Κασσιμάτη της πρωτοβουλίας «Ε. ΛΑ. Δ. Α.» (Ενιαία Λαϊκή Δημοκρατική Αντίσταση). Αν και ο ΣΥΡΙΖΑ, προφανώς, θα επιθυμούσε στις τάξεις του και τους τρεις, ο ίδιος ο κ. Θεοδωράκης σε ανοιχτή επιστολή του, επισημαίνει πως «η μοναδική δύναμη που μπορεί να πραγματοποιήσει αυτές τις επαναστατικές αλλαγές είναι ο ελληνικός λαός ενωμένος σε ένα τεράστιο Μέτωπο Αντίστασης και Αλληλεγγύης, ώστε να εκδιωχθεί η Τρόικα».
Η Καθημερινή (Γιώργος Τερζής)