Χωρίς δράση λίγα μπορούν να γίνουν. Το διάβασμα και η μελέτη μπορεί να δώσει κυρίως γνώση. Πρέπει να δραστηριοποιηθείς για να μεταφράσεις τη γνώση σε αποτελέσματα και κατανόηση. Ένα γραμμάριο πράξης αξίζει περισσότερο από τόνους διδασκαλίας Μαχάτμα Γκάντι (1869-1948 , Ινδός ηγέτης)

Το «Μαουτχάουζεν» του Ιάκωβου Καμπανέλη, ο Γκέμπελς και η Χρυσή Αυγή…

Ιάκωβος Καμπανέλης: “Φίλοι μου, θυμηθείτε! Ο Αδ. Χίτλερ δεν έπεσε απ’ το Διάστημα”…

“Ο ναζισμός (όμως) επέζησε. Κυρίως γιατί αιώνιες κοινωνικές πληγές αφέθηκαν αθεράπευτες. Και μένουν ακόμα! Και επιπλέον γιατί η αντικομμουνιστική υστερία έκαμε τον ναζισμό να ξεχνιέται, και κάποτε να αθωώνεται… Ο ουσιαστικός κίνδυνος τώρα δεν είναι η εμφάνιση ενός νέου Χίτλερ και η σπορά ενός άλλου μεγάλου πολέμου. Ο κίνδυνος είναι η αδιαφορία για τα αίτια που αναγεννούν τον ναζισμό και εν συνεχεία η απάθεια και η ανοχή για ένα φαινόμενο που μπορεί να εξελιχθεί σε μαζική διανοητική μόλυνση”.

Συγκλονιστικά επίκαιρα τα λόγια του Ιάκωβου Καμπανέλλη σ’ αυτό το ανέκδοτο κείμενο από το αρχείο του, που δημοσιεύτηκε πρόσφατα, για πρώτη... φορά, στην εφημερίδα η “Αυγή της Κυριακής”, γραμμένο (μάλλον) το 1993 μοιάζει να έχει γραφτεί μόλις σήμερα. Με απίστευτη οξυδέρκεια ο Ιάκωβος Καμπανέλλης επισημαίνει τους κινδύνους της επιβίωσης του ναζιστικού φαινομένου και αποκωδικοποιεί τα γενεσιουργά αίτιά της. Από τις αρχές τις δεκαετίας του ’90 προειδοποιεί, και εκείνος ήταν σε θέση να το κάνει διαθέτοντας αφ’ ενός την τραγική εμπειρία του εγκλεισμού του στο κολαστήριο Μάουτχάουζεν, και από την άλλη τη δυνατότητα του συγγραφέα-διανοούμενου να διεισδύει κάτω από την επιφάνεια των κοινωνικών φαινομένων και να ανασύρει τις ουσιαστικές τους διαστάσεις.

Ο Καμπανέλλης δεν μιλούσε ποτέ για την εμπειρία τού στρατοπέδου συγκέντρωσης. Την κατέγραψε στο βιβλίο του “Μαουτχάουζεν” και στα τέσσερα ποιήματα “Άσμα Ασμάτων”, “Άμα τελειώσει ο πόλεμος”, “Ο Αντώνης”, “Ο δραπέτης” που μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης και τραγούδησε η Μαρία Φαραντούρη.

Από τα ανέκδοτα κείμενα του Ιάκωβου Καμπανέλλη:

Είμαι ένας από τους επιζήσαντες κρατούμενους στο SS στρατόπεδο συγκεντρώσεως και εξοντώσεως του Μαουτχάουζεν. Ένας από εκείνους που τον Μάιο του 1945 κλαίγοντας και ελπίζοντας εφώναζαν ποτέ πια! Ήταν τότε που οι οπαδοί του ναζισμού έχασαν τον πόλεμο.

Ο ναζισμός όμως επέζησε. Κυρίως γιατί αιώνιες κοινωνικές πληγές αφέθηκαν αθεράπευτες. Και μένουν ακόμα! Και επιπλέον, γιατί η αντικομμουνιστική υστερία έκαμε τον ναζισμό να ξεχνιέται, και κάποτε και να αθωώνεται.

Μετά από 48 χρόνια αυτό που θέλω να φωνάξω είναι πάλι;

Φίλοι μου, θυμηθείτε: ο Αδόλφος Χίτλερ δεν έπεσε απ’ το διάστημα. Ούτε ήταν ένας και μόνος. Ήταν το διαμόρφωμα δεκάδων χιλιάδων αφανών χιτλερίσκων στη Γερμανία και την Αυστρία. Και όχι μόνο εκεί. Χιτλερίσκων διάσπαρτων σε μεγάλες και μικρές πόλεις, σε χώρους εργασίας, σε γειτονιές, σε συντροφιές, σε οικογένειες.

Και ο ναζισμός δεν ήταν ιδέα ενός και μόνου διεστραμμένου εγκεφάλου. Ήταν η συμπύκνωση της νοσηρής πολιτικής αντίληψης εκατοντάδων χιλιάδων ατόμων, φορέων του μικροβίου του ρατσισμού, του εθνικισμού, της μισαλλοδοξίας, της τελικής λύσης όλων των προβλημάτων με τη βία, τη φωτιά και το τσεκούρι.

Ο ναζισμός δεν άρχισε με τον Χίτλερ, γι’ αυτό και δεν τον πήρε μαζί του, δεν εμφανίστηκε μόνο στη Γερμανία, γι’ αυτό και δεν επανεμφανίζεται μόνο εκεί. Αλλά παντού όπου ουσιαστικά κοινωνικά προβλήματα τον τρέφουν. Και ο κίνδυνος τώρα δεν είναι η εμφάνιση ενός νέου Χίτλερ και η σπορά ενός άλλου μεγάλου πολέμου. Ο κίνδυνος είναι η αδιαφορία για τα αίτια που αναγεννούν τον ναζισμό και εν συνεχεία η απάθεια και η ανοχή για ένα φαινόμενο που μπορεί να εξελιχθεί σε μαζική διανοητική μόλυνση.

Οι μεγάλοι πόλεμοι δεν αρχίζουν στα πεδία των μαχών, ούτε οι ολέθριες πολιτικές ιδεολογίες ξεκινούν από μαζικές συγκεντρώσεις, σε πλατείες. Αρχίζουν ανύποπτα στους χώρους της καθημερινής μας ζωής, ξεκινούν ακόμη και μέσα απ’ το ίδιο μας το σπίτι. Εκεί φωλιάζουν όλα. Γι’ αυτό μόνο με την πίστη σε μια καθημερινή ζωή, που να μας χωράει όλους, απροκατάληπτη και δίκαιη προς όλους μπορούμε έστω και καθυστερημένα να πετύχουμε αυτό που τόσο προσδοκούσαμε τον Μάιο του 1945: ένα πραγματικό ποτέ πια.
Πάουλ Γιόζεφ Γκέμπελς (1897-1945) – Ο «μάγος» της προπαγάνδας
«Θα ξαναγυρίσουμε και η γη θα τρέμει», (Γιόζεφ Γκαίμπελς, Υπουργός Προπαγάνδας των Ναζί)
«Δώστε σ’ αυτόν τον άνθρωπο ένα μικρόφωνο ή έναν καλό στυλογράφο και θα κάνει τους Εβραίους να αυτοκτονήσουν από ενοχές», (Χάινριχ Χίμλερ, αρχηγός των SS, για τον Γκέμπελς)…
Κι ένα απόσπασμα από κείμενο του Γκέμπελς που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Der Angriff, στις 30 Απριλίου 1928, και οι συσχετίσεις με τους δικούς μας νεοναζιστές της Χρυσής Αυγής αναπόφευκτες:
«Είμαστε κόμμα αντικοινοβουλευτικό. Μπαίνουμε στη Βουλή για να μας εφοδιάσει το οπλοστάσιο της Δημοκρατίας με τα δικά του όπλα. Αν η Δημοκρατία είναι τόσο ηλίθια που γι’ αυτή τη δουλειά να μας δώσει κάρτες δωρεάν μετακίνησης και μισθούς, δικό της πρόβλημα. Αν πετύχουμε να εκλεγούν στα διάφορα κοινοβούλια εξήντα ως εβδομήντα υποκινητές και οργανωτές από το κόμμα μας, θα πληρώνει για την αγωνιστική μας οργάνωση η ίδια η πολιτεία.
Κι ο Μουσολίνι μπήκε στη Βουλή. Λίγο αργότερα, όμως, παρήλαυνε στη Ρώμη με τους Μελανοχίτωνές του. Αν δεν πετύχουμε να έχουν ασυλία οι πιο επικίνδυνοι άνδρες μας, αργά ή γρήγορα θα βρεθούν όλοι πίσω απ’ τα σίδερα. Θα συμβεί αυτό αν έχουν ασυλία; Βεβαίως, αλλά μέχρι τότε θα έχει περάσει αρκετό διάστημα, και εν τω μεταξύ οι προστατευμένοι από την ασυλία πρόμαχοι της πίστης μας θα έχουν βρει το χρόνο και την ευκαιρία να διευρύνουν το αγωνιστικό μας μέτωπο, έτσι που ο περιορισμός τους και το φίμωμα του δημόσιου κηρύγματος τους να μην μπορεί να γίνει όπως θα ευχόταν η δημοκρατία. Δεν ερχόμαστε ούτε ως φίλοι ούτε και ως ουδέτεροι. Ερχόμαστε ως εχθροί! Όπως επιτίθεται ο λύκος στα πρόβατα, έτσι ερχόμαστε».
-Χρυσή Αυγή: Όλα εμπνευσμένα από το χιτλερικό μοντέλο…
Τι ακριβώς είναι η Χρυσή Αυγή; Δεν έχουμε παρά να μελετήσουμε τα δικά της ντοκουμέντα. Το έκανε ο δημοσιογράφος Δημήτρης Ψαρράς στο πρόσφατο βιβλίο του, “Η μαύρη βίβλος της Χρυσής Αυγής”, και το αποτέλεσμα είναι μια υποδειγματική δημοσιογραφική έρευνα, η οποία αναδεικνύει το σκοτεινό πρόσωπο μιας οργάνωσης που πήρε λιγότερες από 20.000 ψήφους το 2009 και περισσότερες από 400.000 το 2012!
Το βιβλίο εστιάζει και στο υλικό που τεκμηριώνει τις σχέσεις της Χρυσής Αυγής με δύο πυλώνες της σύγχρονης κρατικής και κοινωνικής οργάνωσης: την Αστυνομία και την Εκκλησία. Ακόμη και μητροπολίτες δεν διστάζουν να ταυτίζονται δημόσια με την οργάνωση του Μιχαλολιάκου, από τα κηρύγματα της οποίας δεν λείπουν οι θεοκρατικές κορόνες. Δίπλα στις αναφορές στη φυλή, στο γένος, στο – αμιγώς ελληνικό – αίμα, στην τιμή, στους όρκους υπέρ της εξόντωσης των Εβραίων, των εθνοπροδοτών κ.λπ.
Η αναλυτική καταγραφή της έκνομης δραστηριότητας της οργάνωσης και η ανάδειξη του μίσους και του φανατισμού σε κινητήριους μοχλούς της δράσης της συνδυάζεται με στοιχεία για την εσωτερική της οργάνωση. Η παράταξη σε φάλαγγα, οι κώδικες τιμής, οι χαιρετισμοί, οι ομάδες κρούσης, η τυφλή υποταγή στον αρχηγό – διοικητή, η στρατιωτική εκπαίδευση, η εμφάνιση, τα σύμβολα – όλα εμπνευσμένα από το χιτλερικό μοντέλο -, είναι μελετημένα, ώστε να «τεκμηριώνουν την ιδιότητα του εθνικοσοσιαλιστή», που «τη βρίσκει» με συνθήματα για τις αποκρουστικές μεθόδους εξόντωσης με τις οποίες απειλεί τα συνηθισμένα θηράματά του. Το υλικό που παραθέτει το βιβλίο στοιχειοθετεί αυτό που προσπαθούν να μη πολυομολογούν δημόσια οι επιτελείς της οργάνωσης εσχάτως: τη λατρεία στον Χίτλερ και την πίστη στον Ναζισμό. Π.χ. σε ανύποπτο χρόνο ο σημερινός βουλευτής Χρήστος Παππάς, για να τιμήσει «τον Φύρερ του Γερμανικού Ράιχ, αυτόν τον οραματιστή της Νέας Ευρώπης», έγραφε: «Στις καρδιές μας φουντώνει η πίστη στα λόγια του Φύρερ «σε μια δυο γενιές θα μου αποδοθεί δικαιοσύνη»». Υπάρχουν αμέτρητες τέτοιες αναφορές σε συνδυασμό με την κατηγορηματική άρνηση σε οτιδήποτε δημοκρατικό.
http://itzikas.wordpress.com
 
 http://anemosantistasis.blogspot.gr/2013/07/blog-post_803.html