Χωρίς δράση λίγα μπορούν να γίνουν. Το διάβασμα και η μελέτη μπορεί να δώσει κυρίως γνώση. Πρέπει να δραστηριοποιηθείς για να μεταφράσεις τη γνώση σε αποτελέσματα και κατανόηση. Ένα γραμμάριο πράξης αξίζει περισσότερο από τόνους διδασκαλίας Μαχάτμα Γκάντι (1869-1948 , Ινδός ηγέτης)

Εθελοντισμός και ανθρώπινη βλακεία

Φωτογραφία: Μέρα με τη μέρα ο στρατός ηλιθίων, όπως συμμετέχοντες στο TEDx, Ποταμιστές και εθελοντές Athenistas, αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο. Τα άτομα αυτά αποτελούν ένα άλλο μακρύ χέρι του συστήματος, μετά το νεοναζιστικό της Χρυσής Αυγής. Η στόχευση προφανώς η ίδια. Μόνο που οι πρώτοι έχουν «ντυθεί» με το περίβλημα της «αθωότητας και της εθελοντικής» και ανιδιοτελούς προσφοράς στην κοινωνία (ξεκολλάω τσίχλες, ντύνω με πλεκτά δέντρα), έναντι των μαχαιροβγαλτών νεοναζί.
Και οι μεν και οι δε είναι εξίσου επικίνδυνοι.
Η εικόνα που επισυνάπτουμε είναι ενδεικτική της γραφικότητας και της βλακείας του φετινού TEDx Athens. 
Παρακάτω παραθέτουμε ένα απόσπασμα από το κείμενο: »Όταν η ανθρώπινη βλακεία συναντά την νεοφιλευλεύθερη επέλαση (Atenistas-TEDx)» και το κείμενο αυτούσιο από κάτω.

Ξαναλέμε: ο φασισμός δε χρειάζεται να φορά μόνο σβάστικα στο μπράτσο...
 

Εθελοντισμός και ανθρώπινη βλακεία

Η άλλη όψη του νομίσματος που πραγματώνεται πάνω στην ηλιθιότητα και λειτουργεί περισσότερο σαν μια μορφή ψυχοθεραπείας είναι η κατευθυνόμενη αποβλάκωση. Αυτή δεν καλείται να διαχειριστεί την υπάρχουσα κρίση αλλά καλείται να αποβλακώσει και τον τελευταίο ζωντανό περιτυλίγοντάς τον με σερπαντίνες, χρώματα και μπουκάλια αναψυκτικών για την διάσωση της φώκιας στη Χονολουλού. Παραδείγματα ταξικά ασυνείδητων υποκειμένων με ψυχοτραυματικούς συνδέσμους ηλιθιότητας όπως οι ατενίστας και οι ΜΚΟ ή οι φοιτητικοί οργανισμοί που μαζεύουν τις τσίχλες από τα παγκάκια περισσεύουν.

Οι λοβοτομημένοι είναι αρκετοί μόνο που δεν υπάρχουν περιθώρια για χαζοχαρούμενα παιδάκια που δεν ξέρουν που να ξοδέψουν το παραπάνω χαρτζιλίκι που τους έδωσε ο μπαμπάς. Δεν υπάρχουν περιθώρια για άλλους ψυχασθενικούς που επειδή είχε τελειώσει το τσάι από φύκι Νεκράς Θάλασσας ή η ζεστή σοκολάτα με τριμμένη ταραμοσαλάτα αποφάσισαν να βγούν στο δρόμο και να βαφτίζουν το μάζεμα τσίχλας από παγκάκια σε προσπάθεια ενασχόλησης με τα κοινά. Και για να τελειώνουμε.

Το να ξύνεις τσίχλες από τα πεζοδρόμια ή να καθαρίζεις τοίχους από τις αφίσες τη στιγμή που στο διπλανό στενό πεθαίνει κόσμος και δε λες κουβέντα γι’ αυτό δεν είναι ακτιβισμός. Είναι κοινωνική αφασία. Και σε κάνει να φαίνεσαι απάνθρωπος. Και κτήνος. 

http://valuewhatworths.wordpress.com/2014/04/03/%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CE%B7-%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%8E%CF%80%CE%B9%CE%BD%CE%B7-%CE%B2%CE%BB%CE%B1%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AC-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BD/Μέρα με τη μέρα ο στρατός ηλιθίων, όπως συμμετέχοντες στο TEDx, Ποταμιστές και εθελοντές Athenistas, αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο. Τα άτομα αυτά αποτελούν ένα άλλο μακρύ χέρι του συστήματος, μετά το νεοναζιστικό της Χρυσής Αυγής. Η στόχευση προφανώς η ίδια. Μόνο που οι πρώτοι έχουν «ντυθεί» με το περίβλημα της «αθωότητας και της εθελοντικής» και ανιδιοτελούς προσφοράς στην κοινωνία (ξεκολλάω τσίχλες, ντύνω με πλεκτά δέντρα), έναντι των μαχαιροβγαλτών νεοναζί.
Και οι μεν και οι δε είναι εξίσου επικίνδυνοι.
Η εικόνα που επισυνάπτουμε είναι ενδεικτική της γραφικότητας και της βλακείας του φετινού TEDx Athens.
Παρακάτω παραθέτουμε ένα απόσπασμα από το κείμενο: »Όταν η ανθρώπινη βλακεία συναντά την νεοφιλευλεύθερη επέλαση (Atenistas-TEDx)» και το κείμενο αυτούσιο από κάτω.

Ξαναλέμε: ο φασισμός δε χρειάζεται να φορά μόνο σβάστικα στο μπράτσο...


Εθελοντισμός και ανθρώπινη βλακεία

Η άλλη όψη του νομίσματος που πραγματώνεται πάνω στην ηλιθιότητα και λειτουργεί περισσότερο σαν μια μορφή ψυχοθεραπείας είναι η κατευθυνόμενη αποβλάκωση. Αυτή δεν καλείται να διαχειριστεί την υπάρχουσα κρίση αλλά καλείται να αποβλακώσει και τον τελευταίο ζωντανό περιτυλίγοντάς τον με σερπαντίνες, χρώματα και μπουκάλια αναψυκτικών για την διάσωση της φώκιας στη Χονολουλού. Παραδείγματα ταξικά ασυνείδητων υποκειμένων με ψυχοτραυματικούς συνδέσμους ηλιθιότητας όπως οι ατενίστας και οι ΜΚΟ ή οι φοιτητικοί οργανισμοί που μαζεύουν τις τσίχλες από τα παγκάκια περισσεύουν.

Οι λοβοτομημένοι είναι αρκετοί μόνο που δεν υπάρχουν περιθώρια για χαζοχαρούμενα παιδάκια που δεν ξέρουν που να ξοδέψουν το παραπάνω χαρτζιλίκι που τους έδωσε ο μπαμπάς. Δεν υπάρχουν περιθώρια για άλλους ψυχασθενικούς που επειδή είχε τελειώσει το τσάι από φύκι Νεκράς Θάλασσας ή η ζεστή σοκολάτα με τριμμένη ταραμοσαλάτα αποφάσισαν να βγούν στο δρόμο και να βαφτίζουν το μάζεμα τσίχλας από παγκάκια σε προσπάθεια ενασχόλησης με τα κοινά. Και για να τελειώνουμε.

Το να ξύνεις τσίχλες από τα πεζοδρόμια ή να καθαρίζεις τοίχους από τις αφίσες τη στιγμή που στο διπλανό στενό πεθαίνει κόσμος και δε λες κουβέντα γι’ αυτό δεν είναι ακτιβισμός. Είναι κοινωνική αφασία. Και σε κάνει να φαίνεσαι απάνθρωπος. Και κτήνος.

http://valuewhatworths.wordpress.com/2014/04/03/όταν-η-ανθρώπινη-βλακεία-συναντά-την-ν/